Cytaty Marka Aureliusza wymagają numeru księgi i fragmentu

Krótka odpowiedź

Cytat Marka Aureliusza nie jest w pełni identyfikowany przez nazwisko autora. Minimalny użyteczny cytat to Medytacje, numer książki, numer sekcji oraz tłumaczenie lub wydanie. „Marek Aureliusz, Medytacje” to etykieta półkowa; „Medytacje, VII.59, w tłumaczeniu George’a Longa” wskazuje czytelnikowi drogę powrotną do tekstu.

To rozróżnienie ma znaczenie, ponieważ Medytacje przetrwały jako prywatne greckie notatki, a nie jako współczesna książka z samodzielnymi inspirującymi podpisami. Angielskie sformułowania zmieniają się wraz z tłumaczem, interpunkcja zmienia się wraz z wydaniem, a wiele popularnych wersów to skrócone parafrazy. Notatka źródłowa powinna uwidocznić te różnice, a nie ukrywać je za znanym nazwiskiem.

Czym są medytacje – a czym nie są

Całość ułożona jest w dwunastu księgach refleksji. Publiczne wydanie Projektu Gutenberg opisuje go jako pisma osobiste i przedstawia znaną strukturę książki i sekcji; sam tekst zaczyna się od Księgi I, będącej zapisem lekcji, których Marek, jak twierdzi, nauczył się od otaczających go ludzi. Ta struktura jest pierwszą wskazówką dotyczącą pochodzenia: wiersz należy do miejsca wewnątrz dzieła, a nie do anonimowej kategorii karty z cytatem.

Notatki mają też inny wydźwięk niż przemówienie publiczne. Marek wielokrotnie przypomina sobie, jak się zachować: jak wrócić do zadania, jak zareagować na trudnych ludzi, jak odróżnić wydarzenie od wydanej na nim oceny. Współczesny podpis może być inspirowany tą praktyką, nie będąc jednak dosłownym zdaniem z tekstu.

[1]

Tłumaczenie jest częścią protokołu

Grecki nie staje się pojedynczym, trwałym zdaniem angielskim. „Umysł”, „władza rządząca” i „zasada wiodąca” mogą reprezentować powiązane wybory w różnych wydaniach; tłumacz może także wybrać składnię nowoczesną lub archaiczną. Zachowaj dokładnie takie sformułowanie, jakiego użyłeś, podaj nazwisko tłumacza, jeśli jest znany, i nie łącz po cichu zdania z jednego wydania z lokalizatorem zaczerpniętym z innego.

Kiedy wiersz jest przeznaczony na kartę udostępniania, widoczne źródło może pozostać zwarte: „Medytacje, VII.59 – tłumaczenie George’a Longa”. W zapisie źródłowo-indeksowym można umieścić pełniejszą notatkę redakcyjną i odnośnik do wydania zewnętrznego. To wystarczy, aby czytelnik mógł zbadać sprawę, nie zamieniając karty w bibliografię.

Trzy kontrole przed udostępnieniem linii

Najpierw szukaj sformułowań w pełnym wydaniu, a nie tylko w bazach cytatów. Po drugie, upewnij się, że księga i rozdział faktycznie zawierają zdanie lub wyraźnie oznaczony odpowiednik w tłumaczeniu. Po trzecie, oznacz parafrazę jako parafrazę. Zdanie, które oddaje ideę Księgi XII, nie jest automatycznie zdaniem, które Marek napisał w Księdze XII.

Katalog źródłowy RiseHush kieruje się tą zasadą w swojej aktualnej kolekcji: każda wymieniona linia ma nazwane dzieło lub lokalizator, a biurkoCorrectly Credited wyjaśnia, co zostało, a co nie zostało zweryfikowane. Zapis jest zaproszeniem do wglądu w materiał dowodowy, a nie twierdzeniem, że jedno wydanie angielskie rozstrzyga każdą kwestię tekstową.

Użyj linii jako praktyki, a nie werdyktu

Notatki Marcusa stają się bardziej przydatne, gdy źródło przetrwa kontakt z dniem. Wybierz jeden dokładnie umiejscowiony fragment, napisz praktyczne pytanie, jakie się w nim pojawia, i zaplanuj jedno obserwowalne działanie. „Co tutaj leży w mojej ocenie?” jest lepszą podpowiedzią niż „Jak stać się stoikiem przed lunchem?”

Aby mieć skończony sposób na powrót do zaznaczonej linii, zapoznaj się z codziennym rytuałem motywacyjnym lub centrum pobieraniaRiseHush. Aplikacja może udostępnić wskazówkę informującą o źródle; nie powinien prosić Cię o pomylenie oferty z gwarancją.

[2]